Geen foto’s deze keer, we staan in standje stress. Waarom?
We gingen zo goed, de honden lekker los lopen, fluiten en het spul kwam een soort aangerend, omdat mijn oranje jaszak vol met snackjes zit.
Zo ook gisteravond, alles verloopt naar wens, totdat …Pleiten, compleet verzwonden. Snappen er niets van, nergens zijn ze te bekennen.
Stress.
Er lopen hier herten, vossen, hazen en waarschijnlijk nog veel meer dieren die er voor die van ons uitzien als een overheerlijk avondmaal.
Bij de buren gecheckt, niet de boerderij, 1 huis verderop, en poef, daar komt Mungha aan gerend met iets in zijn bek. Fluiten, roepen, gaat niet gebeuren, vingers in zijn oren. Uiteindelijk te pakken, gauw halsband om, wat heeft hij in zijn bek: een bot van het een of ander. Wil het niet weten, eruit met die handel, gaat niet mee naar huis.
Van Kenzo geen enkel spoor. En nu?
We rennen en lopen terug naar huis. Mungha in de bench, Ruud op de fiets en ik met de Volvo op zoek naar Kenzo.
Ruud richting dat ene huis (naast de boerderij) en ik richting Andy. En ja hoor: Ruud komt de dochter des huizes tegen met een hond … Die van ons. Compleet afgepeigerd, hijgen als een idioot, die is ergens achteraan gegaan. Ook dat willen we niet weten. Hij is terecht, zal zijn lang zal ze leven never nooit meer los mogen (van Ruud), achterin de Volvo proppen en naar huis.
Eenmaal thuis is Mungha geobsedeerd van de bek van Kenzo. Ooohhh, daar is heel wat lekkers in gegaan.
Er zijn afgelopen week ook nog andere, en leuke dingen gebeurt.
Mick ontmoet met zijn 3 kleine hondjes. Woont richting het restaurant, Le Chaland
Een Frans echtpaar op leeftijd (wonen in het centrum van Chateauneuf du Faou). Hij begon gelijk Engels met een Franse tongslag te spreken en vertelde over hun Ierse vrienden, het prachtige Ierland en dat hij er wel wil wonen, zij niet. Te nat, te koud, slecht voor de gewrichten.
Een Nederlands stel (dertigers), waarbij wij vermoeden dat hij uit Zuid Afrika komt. Wonen ergens verderop, geen idee meer.
We gaan even een boodschapje doen. Het is wel eruggg stil overal. Yep, 8 mei Victorie Day. Never nooit aan gedacht. Handig.
Mijn Serre de Jardin is binnen, nu nog vullen … En dan kan er van alles eetbaars in gaan groeien.
De 12e komt het nieuwe bankstel voor in de gite.
Mungha een wormkuurtje gegeven.
Het hoost, niet te zuinig.
Visitekaartjes laten maken. Verwacht ik half mei.
Oké, hier toch nog een paar foto’s ..
Aan de voeten liggen en synchroon slapen.
Toch nog mooi weer.
Voor alle moeders:
een fijne Moederdag gewenst
Oh wat erg, ik hoop dat ze weer thuis zijn.
Ja, hoor ze zijn allebei weer terecht gelukkig.
Ojee, wat zullen jullie ‘em geknepen hebben 😰
Gelukkig beiden weer veilig thuis. Ook al hebben ze een jachtinstinct, ze weten altijd perfect de weg terug naar huis. Alleen zijn ze niet zo van op hun horloge kijken.
Ja, de schurken. Maar ook gewoon binnen seconden (leek het wel) hartstikke pleiten.
En dan roepen, uhh, Oost Indisch doof, net zoals wij vroeger als je moeder je riep …
Nu is de plek waar ze zichzelf uitermate vermaakt hebben en buikje rond gevreten (wil het nog steeds niet weten met wat) natuurlijk wel in de bovenkamer genesteld, dus daar langs lopen is prima, maar wel aan de lijn.
We hebben het allemaal weer overleefd.